Blog o Japonii. Japoneczka

65 lat po wybuchu bomby atomowej Japonia składa hołd ofiarom. To był pierwszy w historii atak z użyciem broni jądrowej. Pierwszą bombę amerykanie zrzucili na Hiroszimę 6 sierpnia 1945 roku, drugą trzy dni później na Nagasaki. Wybuch zabił w Hiroszimie 80 tys. ludzi, tysiące kolejnych zmarło w wyniku napromieniowania. Pierwszy raz w uroczystościach wziął udział przedstawiciel Stanów Zjednoczonych i sekretarz generalny ONZ, lecz przeprosin na które czekaliśmy nie było.

Jedna z gazet brytyjskich zapytała jedynego żyjącego członka załogi samolotu Theodore van Kirk, który zrzucił bombę na Hiroszimę, czy ma wyrzuty sumienia z powodu śmierci tysięcy ludzi, a on odpowiedział: Gdyby zaistniały takie same okoliczności jak w 1945 roku, zrobiłbym to jeszcze raz.

Read the rest of this entry »

2010 rok to czas wielkich rocznic dla Japonii, tragicznych wydarzeń dla Polski, dla mnie rok przełomowy. W tym roku mija 65 rocznica zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Czy pamiętamy o tych wydarzeniach? Ja nie chce by wspomnienia zatarły się..

Dokumentalista Tsutomu Yamaguchi nie zamierzał czekać, aż zapomnimy o zrzuceniu bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki i postanowił nakręcić o tym film. Niestety na początku roku zmarł. Był jedynym człowiekiem, który przeżył obydwa ataki jądrowe na Nagasaki, jak i Hiroszimę. 6 sierpnia 1945 roku Amerykanie zrzucili bombę atomową na Hiroszimę, 28-letni wtedy Tsutomu Yamaguchi przebywał tam w służbowej delegacji. Mężczyzna został czasowo oślepiony, poważnie poparzony, pękł mu bębenek słuchowy. Przeżył. Już trzy dni później, po powrocie ze szpitala wrócił do domu w Nagasaki. Rzecz nie do uwierzenia, ala właśnie wtedy i na to miasto spadła bomba. Mężczyzna schował się pod stołem, przeżył i ten atak.

Read the rest of this entry »

Termin SAMURAJ pojawia się już w najstarszych japońskich pismach, oznaczający służbę panu, zarezerwowany dla warstw wyższych. W kodeksie karno-administracyjnym z 702 roku pisze, że każdemu, kto przekroczył osiemdziesiąt lat lub stał się inwalidą należy przydzielić jednego samuraja (opiekuna). Samuraj miał obowiązek przebywać cały czas u boku osoby powierzonej jego opiece, zapewniając mu ochronę, jak również jego rodzinie oraz rezydencji. Po stracie swojego pana, wojownik stawał się tak zwanym roninem.

Później termin samuraj na pewien czas zniknął z oficjalnych dokumentów, pojawiając się ponownie w X wieku (w okresie Heian). Z czasem znaczenie samurajów zaczęło wzrastać. Powierzano im funkcje zarządców majątków, rezydencji (tachi-no samurai), a nawet gubernatorów i wice gubernatorów prowincji (uni-no samurai). Symbolem stanu samurajskiego było tak zwane daisho, otaczane szczególną czcią – komplet mieczy, tzw. uosobienie duszy. Dłuższy, katana i krótszy, wakizashi nie były traktowane tylko jako broń. Samuraje nigdy nie tworzyli jednolitej warstwy w japońskim społeczeństwie.

W drugiej połowie XII wieku zostały zapoczątkowane poważne zmiany w japońskich strukturach państwowych – shogunatu, które przetrwały do 1868. Shogun wykonywał swe obowiązki za pośrednictwem swoich prywatnych wasali, bo prywatnie był urzędnikiem państwowym. Tradycja mówiła, że miecz samurajski po wyjęciu z pochwy musi zakosztować krwi. Dlatego użytkownicy katany używali jej z rozwagą. Gdy już zdarzyło się, że ostrze znalazło się poza pochwą a nie wykorzystano go w walce, samuraj powinien był skaleczyć sobie nim palec. Gorliwa służba u boku swego pana, a szczególnie wykazanie się odwagą na polu bitwy było znakomitą okazją do zdobycia nagrody. Narastanie nierówności między samurajami, a innym warstwami społeczeństwa spowodowało w kolejnych okresach gwałtowny wzrost liczby wojowników. Klasa samurajska wykształciła niepisany kodeks zasad etycznych zwany - bushido. Oprócz typowych dla wojowników cnót takich jak: honor – odwaga – posłuszeństwo, zawierał on także wpływy buddyzmu (współczucie), konfucjanizmu (uprzejmość) czy zen (samokontrola).

W okresie Edo status samuraja przysługiwał już tylko bezpośrednim wasalom rządzącego rodu Tokugawa oraz ważniejszym wasalom niektórych książąt. Wśród niższych warstw społeczeństwa terminem samuraj zaczęto jednak określać wszystkich wojowników. W okresie od X do XIV wieku podstawą bytu samuraja było posiadanie ziemi. Samuraj z reguły walczył konno, a jego bronią był łuk. W trakcie bitwy starano się zabić przeciwnika celnym trafieniem strzałą. Po miecz sięgano dopiero wtedy, gdy wyczerpał się zapas strzał, a najczęściej starano się przebić swego przeciwnika mieczem. Jednym z bardziej znanych na świecie i szokujących zwyczajów związanych z samurajską tradycją obyczajów jest seppuku, czyli rozcięcie brzucha, będącego siedzibą duszy, dowodem jego niewinności i jedynym sposobem na zmazanie skazy na honorze. Po otworzeniu jamy brzusznej, asystujący w samobójstwie, tak zwany kaishaku, odcinał w geście łaski mieczem głowę umierającemu.

Okres od połowy XIV do końca XVI wieku stanowił kolejny istotny etap ewolucji stanu samurajskiego, to okres wielkich książąt, określanych mianem daimyo. Po objęciu urzędu shoguna rodu Ashikaga, cały kraj ogarnęła fala zamieszek. W latach 1467-1477 ostatecznie załamała się hegemonia rodu Ashikaga i rozpoczął się okres rozbicia dzielnicowego, trwający ponad sto lat. W okresie długotrwałych wojen domowych samuraje byli masowo osadzani w pobliżu rezydencji swego pana. Od końca XV wieku nastąpił szybki rozwój japońskiej sztuki wojennej. Dowódcy zaczęli ustawiać swoje oddziały w szykach; indywidualne działania wojowników były zabronione. W połowie XVI wieku upowszechniła się uprawa bawełny. Pozwoliło to wyposażyć wojska w odzież umożliwiającą prowadzenie walki niezależnie od pory roku.

W drugiej połowie XIX wieku dzięki poparciu części samurajów rozpoczęły się procesy, które zmieniły Japonię. Wśród grupy samurajów zwanych shishi zrodził się pomysł reformy politycznej, która zrywałaby z wiekową tradycją realnych rządów szoguna. Zakończony zwycięstwem nad siłami szoguna konflikt uznaje się za początek epoki Meiji. Cesarz, który przyjął ten przydomek, przeniósł stolicę z Kioto do Edo, przemianowując to drugie miasto na Tokio. Reformę Meiji najbardziej odczuli samurajowie. Utworzono armię poborową, stwarzając sytuację, w której dziedziczni wojownicy przestali być potrzebni. Odebrano im prawo do noszenia mieczy i pozbawiono większości innych przywilejów. Mimo upadku samurajów jako klasy społecznej ich etos żyje wśród społeczeństwa japońskiego i do dzisiaj pielęgnuje się jego ideały.

Wiek XIX był czasem kiedy feudalny porządek Japonii odchodził w niebyt, to również epoka fotografii. W połowie stulecia kończył się okres rządu szogunów z rodu Tokugawa, dobiegała końca także historia samej instytucji szoguna.  Dzięki fotografiom na:  http://portalwiedzy.onet.pl/142640,1,1,0,galeria_media.html możemy dziś zobaczyć ostatnie chwile ich świata.

W zaledwie kilka dni po tragicznych w skutkach wydarzeniach na Haiti, położone na zachodzie Japonii Kobe obchodziło rocznicę trzęsienia ziemi z 1995 roku. 17. stycznia piętnaście lat temu, o godzinie 5:46 rano, w mieście miały miejsce wstrząsy o sile 7,2 stopni w skali Richtera. W ich wyniku zginęło 6.434 osób. Tysiące ludzi zgromadziły się przed świtem, by oddać cześć ofiarom trzęsienia ziemi. W obchodach wzięli udział premier Hatoyama Yukio, oraz następca tronu, książę Naruhito, wraz z małżonką, księżną Masako. Książę Naruhito powiedział, że lekcja, jaką było trzęsienie ziemi, zaowocowała nowymi procedurami reagowania na katastrofy naturalne, jak również technikami minimalizacji potencjalnych szkód. Odniósł się również do niedawnych wydarzeń trzęsienia ziemi na Haiti. Hatoyama obiecał, że rząd zrobi wszystko co w jego mocy, by przygotować Japonię na katastrofy naturalne.

Dzisiejsza data jest ważna dla całej Japonii.  6 lipca 1945 roku superforteca lotnictwa USA zrzuciła na japońskie miasto Hiroszima czterotonową bombę. Bilans ofiar to 140 tys. zabitych i zmarłych w wyniku choroby popromiennej. Skutki tego wydarzenia są odczuwalne do dziś. Jak co roku w parku Pokoju Hiroszimy zbierają się uczestnicy by pochylić głowy i uczcić pamięć ofiar minutą ciszy.

Burmistrz Hiroszimy Tadatoshi Akiba, premier Japonii Taro Aso zwrócili się do polityków całego świata, aby poparli inicjatywę prezydenta USA Baracka Obamy o uwolnienie ludzkości od broni masowego rażenia.