Blog o Japonii. Japoneczka

Najbardziej prestiżową nagrodą jaką może zostać uhonorowany architekt, nazywana także architektonicznym Noblem, to Nagrody Pritzkera. W tym roku przyznano ją Kazuyo Sejima oraz Ryue Nishizawa, czyli japońskiemu duetowi SANAA (pisałam już o tych architektach, wpiszcie proszę w wyszukiwarkę na japoneczce: Sanaa). W trzydziestoletniej historii nagrody Pritzkera Sanaa to czwarty laureat reprezentujący Japonię. Ich poprzednikami byli Kenzo Tange (1987) doceniony za inżynieryjne konstrukcje, modernista Fumihiko Maki (1993) oraz Tadao Ando (1995) samouk minimalista.

Sejima i Nishizawa założyli pracownię Sanaa w 1995 roku, ich dorobek nie jest duży, ale bardzo ceniony. W tamtym roku mogliśmy oglądać w londyńskim parku Kensington zaprojektowany przez nich pawilon Serpentine Gallery (między drzewa Sanaa wpuściła aluminiową, lśniącą chmurę, podtrzymywaną tylko przez cienkie słupy). Najbardziej zaś znanym projektem duetu jest New Museum, galeria sztuki nowoczesnej, zbudowana w 2007 roku w Nowym Jorku (gmach ma formę prostopadłościanów ułożonych niedbale jeden na drugim). W kopalni w Eseen, Sanaa zaprojektowała gmach szkoły designu (budynek to betonowy sześcian z rozrzuconymi nieregularnie oknami). Najnowszą realizacją Japończyków jest Centrum Nauki w Lozannie (płaski budynek składa się z dachu i podłogi oraz łączących je szklanych ścian; kształtem przypomina plaster falującego żółtego sera z dziurami). W tej chwili Japończycy projektują komunalne osiedle w XVI Dzielnicy Paryża, rozbudowę Instytutu Sztuki Nowoczesnej w Walencji i fabrykę dla firmy Hyundai w Seulu.

Read the rest of this entry »

Japonka Kazuyo Sejima (założycielka pracowni architektonicznych SANAA) została głównym kuratorem 12. Międzynarodowego Biennale Architektury w Wenecji, które rozpocznie się 29 sierpnia 2010 roku. Kuratorami czterech ostatnich edycji Biennale byli krytycy i badacze architektury, Sejima jest pierwszym od dziesięciu lat praktykującym architektem, który przygotuje wystawę w Arsenale. Póki co nie wiadomo jak będzie brzmiało hasło przewodnie wystawy, bo to trzymane jest w tajemnicy do wernisażu. Wiadomo tylko, że japonka chce się przyjrzeć, gdzie przebiega rozdział między realnym, a wirtualnym, osobistym i publicznym, harmonią a dysonansem, między sztuką a budownictwem i człowiekiem, a przyrodą, bo w XXI wieku nic nie jest oczywiste.

BTW; pozdrawiam z ciepłego, lecz bardzo deszczowego Clacton nad Morzem Północnym.

Jednym z najbardziej oczekiwanych wydarzeń w świecie architektury, jak i sztuki jest Serpentine Gallery (letni pawilon londyńskiej galerii, tuż obok Hyde Parku, w królewskich ogrodach Kensington).  Jego budowa jest ewenementem, pawilon nie pełni żadnej funkcji, po prostu pracę architekta traktuje się jak twórczość artystyczną, która nie musi być użyteczna. Dla architekta prawo do zaprojektowania równoznaczne jest z osiągnięciem najwyższej pozycji w świecie architektonicznym. Pawilon zaprojektowali m.in. Frank Gehry, Daniel Libeskind, Zaha Hadid, Toyo Ito, Rem Koolhaas, Oscar Niemeyer, Alvaro Siza i Olafur Eliasson.

Po raz drugi wybrano japończyków, w tym roku japońską pracownie Sanaa (w 2002 roku byli to Toyo Ito), którą tworzą Kazuyo Sejima i Ryue Nishizawa.

Propozycja architektów japońskich, to aluminiowy, falujący dach oparty na stalowych kolumnach, który wije się między drzewami. Architekci mówią, że pawilon jest jak płynne aluminium dryfujące jak dym czy chmura pomiędzy drzewami. Rzeczywiście wydaje się, że wygląda jak cienki, wijący się dym pomiędzy drzewami. Baldachim, światło i wysokość będzie się zmieniać w zależności od natężenia światła, pogody i otoczenia.

Letni pawilon Serpentine Gallery można oglądać w parku Kensington do 18 października 2009 roku.